گزارش بی بی سی از نمایشگاه

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2012/03/120329_l41_l13_evin_ehibition_final.shtmlMonireh & Parastou

به بیان پرستو فروهر: «لحظه ای که این افراد تحت تعقیب قرار گرفتند و به زندان افتادند حقوق اولیه انسانی شان- سوای عقایدشان- پایمال شد و این نمایشگاه بازگو کننده آن لحظه است، لحظه ای که انسان از انسانیت و آزادی خود محروم می شود. در آن لحظه انکار، انسانی که از همه چیز محروم شده سعی می کند از دل همان دخمه ها به حس های اولیه انسانی مثل عشق و محبت و به آزادی پلی بزند. هیچ فرقی نمی کند که این زندانیان چه گذشته سیاسی و چه عقایدی داشته اند، آنچه مهم است این تلاش انسانی برای بازپس گیری حق دوست داشتن، زندگی و آزادی است. آفریدن یک اثر هنری در آن موقعیت بی رحمانه و پرخشونت، تلاشی است برای خلق یک لحظه زیبایی برای خود زندانی و دیگران. این افرینش زیبایی در چنان دخمه انسانی ای که به این افراد تحمیل شده بود دقیقا چیزی است که ما می خواستیم به نمایش بگذاریم. »

منیره برادران نیز – که ایده اصلی نمایشگاه متعلق به اوست – جادوی حضور اشیا را برجسته ترین ویژگی این نمایشگاه و دلیل تازگی آن می داند: «یکی از آرزوهای من همیشه این بود که نمایشگاهی متشکل از این اشیاء به نمایش بگذاریم، نمایشگاهی که در آن اشیا به عنوان سندهایی ملموس از تجربه ها فردی این زندانیان حرف بزنند و تصور می کنم با نگاه هنرمندانه پرستو فروهر این اشیا طوری به نمایش گذاشته شدند که معنای عمیق و دردناکی که در پشت هر کدامشان خوابیده را به خوبی در مقابل چشم بیننده عیان کنند.»

Advertisements

مصاحبه رادیو کوچه با پرستو فروهر

20120305_forohar1_koocheh-402x500http://radiokoocheh.com/article/151862

روایت رویداد‌های پس از انقلاب ایران در دهه شصت شاید یکی از موضوعاتی باشد که علا‌رغم صحبت در مورد آن به طور مشخص، کم‌تر به آن پرداخته شده است. شاید دلیل‌های مختلفی وجود داشته باشد اما مهم این است که شرایط کسانی که در آن دوره مورد آسیب قرار گرفته‌اند، هنوز به روشنی طرح نشده.

از سویی آسیب‌هایی که بر بسیاری از فعالان سیاسی و مدنی در آن دوره وارده شده اینک طبعات‌اش در زندگی نسل‌های بعدی آن‌ها نیز به چشم می‌خورد که روایت این افراد به روشن شدن شرایط دهه شصت ایران کمک می‌کند و از سویی مارا یاری می‌دهد تا صدای نسل بعد آن‌ها را که به نوعی بار سنگین آن روزها را با خود می‌کشند، را بشنویم.

گزارش رادیو فردا از نمایشگاه

Omid6

http://www.radiofarda.com/content/f4_my_name_omid_exhibition_frankfurt_prisoners/24506380.html

پرستو فروهر دراين باره می‌گويد: «در ويترين‌هايی در دهليز خاطره تماشاگر با کارهای دستی کسانی روبرو است که در سلول‌های وحشتناک زندان‌های آن دوره، روزهای عمرشان را سپری کردند و بسياری از آنها جان سالم از آن دوران به در نبردند. آنها هسته خرما را تراشيده اند و برای عزيزان شان گردن آويز درست کرده‌اند يا دست دوزی‌های کوچکی را پنهانی درست کرده اند که گلی را نمايش می‌دهد. در واقع آن چه عشق به زندگی شان و پايداری شان بوده در اين اجسام کوچک شکننده تجسم پيدا کرده که اينها را بازماندگان آنها از جمله پدر و مادر و همسران شان سالها است به عنوان عزيزترين يادگارهای از دست رفتگان شان حفظ کرده‌اند. اين اشيای کوچک بازگو کننده تلخی سرنوشت هزاران انسانی است که جان از سرکوب وحشتناک آن دوران به در نبردند.»

 

پیوند

mqdefaultسفر از پاریس برای یک دیدارجمعی از نمایشگاه

https://www.youtube.com/watch?v=M8XDmLv57D8

نمایشگاهی بود که فاصله ها را از میان بر می داشت. زمان و مکان را حذف می کرد و تو را رو در روی آن عزیزان قرار می داد. می خواستی دست دراز کنی و وجود پُر شور و سرشار از زندگی آنها را لمس کنی. انگار که بیست و چهار سال از آن تابستان شوم نگذشته است و انگار که خاک های سرد خاوران ها، تنها کابوسی تیره است که تو پس می زنی و از ورای آن یادگارها، با منوچهر و کریم و هبت، با لاله و معصومه و شیدا به گفتگو می نشینی.
در سپتامبر ۲۰۱۲ و در بیست و چهارمین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در تابستان سال ١٣٦٧، شبکه سراسری «همبستگی برای حقوق بشر در ایران» برای گرامیداشت یاد جانباختگان این فاجعه ملی فراخوان داد.
در چهارچوب این فراخوان و همراه با حرکت های نهادهای عضو شبکه در شهرهای اروپا و آمریکا، کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی یک سفر جمعی به فرانکفورت را برای دیدار از نمایشگاه «امید نام من است» سازمان داد.
این فیلم روایت کوتاهی است از این دیدار و از این سفر. دیداری که می خواست در کنار هزاران حرکت کوچک و بزرگ دیگر، یاد آن عزیزان را زنده نگه دارد و سپاسی باشد از منیره برادران، پرستو فروهر و دیگر عزیزانی که برای برپایی این نمایشگاه تلاش کردند.

پیوند

DW1نمایشگاه «یادگارهای زندان و فرار ایرانیان» در آلمان

شنبه شب (۱۰ مارس / ۲۰ اسفند) در خانه «آنه فرانک» در فرانکفورت نمایشگاه «امید نام من است» با حضور منیره برادران، پرستو فروهر، شهردار فرانکفورت و مدیریت خانه آنه فرانک و حدود ۳۰۰ نفر بازدیدکننده ایرانی و آلمانی گشایش یافت.