کیف

Kif Nasser Laghei

این کیف هدیه ناصر لقائی از زندان به همسرش است. او این کیف را در سا ل 1363 در زندان اوین درست کرد و دو سال بعد در فرصتی به بیرون از زندان فرستاد

Advertisements

نامه های من

این چند نامه از مجموعه نامه هائی که زهره جعفری در اختیار وبلاگ نمایشگاه «امید نام من است» گذاشته بود، انتخاب شده است.  مجموعه نامه ها متاسفانه به دلیل محدودیت جا در وبلاگ قرار نگرفت. Zohreh Jafari0004 Zohreh Jafari0003 Zohreh Jafari0002

هزار نقش

tasbih11 tasbih seke22 coin22 kif12 kif11 یادگارهای به جا مانده از سیامک طوبائی. او از کشتار تابستان شصت و هفت جان به در برد؛ اما در سال شصت وهشت به هنگام مرخصی در تلاش برای فرار ناکام ماند و با دستگیری مجدد در پائیز یا زمستان سال شصت وهشت اعدام شد.این یادگارها از کارهای دستی او در زندان های قزلحصار و گوهر دشت است.siamak tobaei33 nameh 29 12 60 pedar Akharin_Nameh_P1 Akharin_Nameh_P2

فرشته میهن به مادرم

Hebat Moini

این گردنبند یادگاری از هبت معینی است که در کشتار تابستان٦٧ اعدام شد. مادر معینی در فیلم «مستند خاوران» با نشان دادن این گردنبند نقل می کند: » در بالای آن نوشته شده فرشته و میهن و وسطش نوشته به مادرم. هبت آن را داخل کفش میهن که آن زمان پنج سالش بود گذاشته بود. بچه گفت مامان بابا برایت یک گردنبد داده، دیدیم نوشته به مادرم. وقتی در خانه دوباره به آن نگاه کردم به فرشته گفتم ببین دربالا نوشته فرشته ومیهن. دو روز بعد که به ملاقات رفتم گفتم هبت این که نوشته ای فرشته میهن به مادرم یعنی چه؟ گفت مامان حقیقت است. گفتم پس من چه کارکنم؟  گفت تو هم برای فرشته.»

به بهانه اختتامیه نمایشگاه امید نام من است

http://archive.radiozamaneh.com/society/haftkoocheh/2012/10/29/212201.bild

این نمایشگاه، تجربه جدیدی در انتقال بخشی از آن اندیشه‌ای بود که در حافظه قربانیان و داغ‌دیدگان سرکوب سیاسی دهه ٦٠ می‌گذشت و همین موضوع  محور نمایشگاه بود.

خاطرات وقتی نقل و روایت می‌شود از فضای خصوصی به فضای عمومی راه می‌برد تا بر حادثه‌ای که از تاریخ رسمی حذف شده است، شهادت دهد. انتقال حافظه می‌تواند اشکال گوناگون به خود بگیرد. روشی موثرتر است که بتواند حس و تجربه‌ای را که حافظه با خود حمل می‌کند، به دیگری انتقال دهد.

جست‌وجوی چنین روش‌هایی یکی از موضوعات حوزه مقابله با فراموشی است. قطعه‌ یادگاری، پیراهنی که سال‌ها بر تن زندانی بوده، ساعتی که بر زمان ایستاده اعدام‌شده شهادت می‌دهد، تکه‌ای سنگ یا استخوان، سکه‌ای یا پارچه‌ای که طرحی بر آن نقش بسته – آفریده زندانی- و تکه لباسی از سفر فرار می‌تواند به حافظه جان دهد و حس نهفته در آن را منتقل و ثبت کند. در نمایشگاه «امید نام من است»، این یادگارهای زندان، یادمانده‌هایی از عزیز اعدام شده از گنجینه خصوصی وارد فضای عمومی شده‌است.